‘Ik zie alleen maar frisse koppen’

Je kijkt er maanden naar uit en binnen een paar dagen is het alweer voorbij. Het trainingskamp van FC Dauwendaele A1 in het Utrechtse Elst was wederom een groot succes. Drie dagen inspanning en ontspanning. Een verhaal over een tafeltennissende Chileen, frisse koppen, een geradbraakte voetballer, een mooie oefenwedstrijd, Zeeuwse bolussen, de kraanvogeltechniek, café de Pineut en het ontbreken van een bruine kroeg in Ede.

VRIJDAG

FC Dauwendaele sloeg net als vorig jaar de tenten op in de Stayokay van Elst. Het was een hernieuwde kennismaking, maar tegelijkertijd ook een beetje afscheid. Het landgoed, waar de jeugdherberg op staat, wordt weer compleet natuurgebied (op verzoek van een rijke baron) en dus wordt het onderkomen gesloopt. Volgend seizoen zullen we dus elders onderdak moeten vinden.

Henk en Jan alsmede enkele spelers maakten vrijdag kwartier. Boodschappen (‘goh wat is die Lidl goedkoop’: citaat Henk Patty) uitladen en alvast de gourmet voor de avond klaarzetten. Om zeven uur kwamen ook Jorge, onze vaste chauffeur van de bus (‘ik rijd niet harder dan 110 met dat ding’) en Marcel aan in Elst, waar het vanwege de vele sneeuwval de afgelopen weken nog erg glad (Kevin toch..) was.



De vrije val van een Chileens tafeltenniskampioen







Jorge mocht dan het gladde wegdek buiten hebben overleefd, hij stortte niet veel later toch ter aarde. De voormalig Chileens tafeltenniskampioen waande zich nog een jonge God en dacht net als vorig jaar vrolijk mee te kunnen rennen rond de tafeltennistafel. Bij de eerste omwenteling ging het echter al mis. Jorge gleed uit, probeerde zijn val nog te breken door zich krampachtig aan een tafel vast te klampen, maar dat lukte niet helemaal. De verzorger, die normaliter mensen oplapt, stortte ter aarde en bleek zijn knie danig te hebben geblesseerd (‘dat wordt de HAP’, wist Jorge al meteen te melden). Maar omdat de HAP pas op zondag bezocht kon worden, moest Jorge de dagen van het trainingskamp zien door te komen. Nou, dat hebben we geweten. Zuchten, steunen, soms een hartverscheurende pijnscheut, liters koelspray en ook nog eens snurken, de kamergenoten waren te beklagen.

De kamers waren ondertussen ingedeeld (met dank aan Maarten) en de tafels waren gedekt. De begeleiding had voor proviand gezorgd, dus was het smikkelen bij de gourmet. Van biefstuk tot pannenkoeken, alles lukte. Nou ja, Maarten had wat moeite met de eerste pannenkoek.

Smikkelen bij de gourmet

Daarna stond de traditionele voetbalquiz op het programma. De quiz was iets makkelijker dan vorig jaar, maar het koppel Nick en Jeremy M. had het toch zwaar. Want voor welk land komt Gabor Babos uit?  Nick en Jeremy wisten het niet en schreven op dat Babos uit Europa kwam. Niks mis mee, moeten ze gedacht hebben, maar we vroegen een land. Hongarije was het antwoord.

De zege ging uiteindelijk naar het duo Sergej Ajoeb en Charmain Sittrop. ‘Te makkelijk’, klonk het ietwat arrogant na afloop. De overwinning werd uitbundig gevierd. Iets te uitbundig door één helft van het duo, maar daarover meer.


De winnaars van de quiz: Charmain en Sergej



Om twee uur ’s nachts werd besloten te gaan slapen, ook al met het oog op de oefenwedstrijd, die tien uur later op het programma stond. Natuurlijk was het niet meteen stil, maar toch was de discipline bij tal van spelers opmerkelijk goed.

ZATERDAG

De selectie bijeen, speciale aandacht voor het handtasje
van Michael

Na een lekker ontbijt, klokslag negen uur (tsja, niet iedereen zat brandschoon aan tafel), werd om halfelf koers gezet naar Scherpenzeel. Via een mooie toeristische route werd het dorp bereikt en kregen we een prima ontvangst van onze tegenstander De Valleivogels. We speelden op kunstgras, een prachtig veld, nauwelijks van echt te onderscheiden. De zaken werden ook nu serieus aangepakt, dus zette de hoofdtrainer zich om half twaalf schrap voor een echte wedstrijdbespreking. Iedereen zat keurig klaar, toen Henk van wal stak. ‘Ik zie alleen maar frisse koppen’, zei Henk, terwijl hij in de richting van de immer uitgeslapen Justus keek. De woorden waren zijn lippen nog niet ontrold, toen er iemand even verderop begon te kokhalzen. Het was S. , die vervolgens zijn volledige maaginhoud aan de tegels van het tot dan schone kleedkamergebouw van De Valleivogels toevertrouwde. De stukjes appel en de witte broodjes kletterden op de vloer. Dit gevoegd bij een zure indringende lucht zorgde ervoor dat de rest van de selectie het hazenpad koos en naar buiten rende. De mensen van De Valleivogels keken hun ogen uit. De wedstrijdbespreking verviel, de spelers konden meteen aan hun warming-up beginnen.

De grote vraag was natuurlijk of S., voor wie Henk een basisplaats in gedachten had, zou spelen. Het antwoord kwam niet veel later, toen S. het veld opkwam en ook aan zijn warming-up begon. Even daarvoor had hij de staf verteld dat het waarschijnlijk te maken had met wagenziekte (Jorge toch). S. moest de 90 minuten ook nog vol maken, omdat Karan slachtoffer werd van een onbesuisde tackle. Het viel voor S. niet mee, maar hij toonde karakter. Klasse.

De wedstrijd verliep redelijk tot goed. Bij vlagen werd er aardig getikt. De tegenstander had moeite met ons systeem en kwam op het middenveld hierdoor nogal eens een mannetje tekort. Het duel werd met 2-0 gewonnen via doelpunten van Nick (de teller staat nu op 2 dit seizoen) en Max. Tot de uitblinkers behoorden Charmain en doelman Jeremy Hamers. De laatste nam de plek in van zijn neefje, die verstek moest laten gaan. Na afloop trakteerden we de tegenstander en de scheidsrechter op een bolus (van bakkerij Schrieks) en kregen we van de tegenstander tips over geschikte uitgaansgelegenheden. Want wat is een kamp zonder een avondje stappen.

Het werd uiteindelijk Ede, het Chersonnisos van de Veluwe. Nadat we eerst bij discotheek werden geweigerd (‘we laten geen groepen toe’, zei een enorme kleerkast met oortje in, maar volgens Nick had het te maken met onze huidskleur), kwamen we bij café de Pineut terecht. Een kroeg, waar we ons op de eerste etage aan het raam nestelden. Dit bood goed uitzicht op het plein en zo konden de jongens hun prooi zien aankomen.

Wel werd de begeleiding, een gezelschap op leeftijd, wat meewarig aangekeken. Vooral Jan kreeg het zwaar te verduren. Hij werd op een gegeven moment aangesproken door een snotneus. ‘Hey pa.., jij ook hier’, zei de knul. Henk en Marcel lagen in een deuk. Dat tafereel herhaalde zich nadien nog een keer en dit keer kregen Jorge en Jan de nieuwjaarswensen van twee Edese jongeren. Het café was inmiddels volgestroomd en de bonkende muziek werd de begeleiding een beetje te machtig. Tijd voor de staf om het pand te verlaten om op die manier ook de jongens vrij spel te geven. Uit overlevering weten we inmiddels dat dat tot mooie danspasjes heeft geleid, met Rivan Tulung in de hoofdrol. Rivan ging tot op de bodem, letterlijk en figuurlijk, tot groot genoegen van het vrouwelijke heupwiegende kontje tegenover hem.

Hey Pa, jij ook hier

Henk, Marcel, Jorge en Jan gingen op zoek naar een bruine kroeg, maar vonden hem niet. Uiteindelijk werd het een broodje shoarma en/of kebab (‘het is net als met pizza’s, ik kies altijd het verkeerde’, citaat Henk). De afspraak was dat we om drie uur weer op de parkeerplaats zouden verzamelen. En u raadt het al…..,  iedereen was op tijd. Klasse jongens: prima discipline. Dat waarderen wij.

Bij terugkeer was het nog tijd voor een neutje en waagde Jorge zich nogmaals achter de tafeltennistafel, met de restrictie dat de ballen alleen door het midden gespeeld mochten worden. Dan kon onze Jorge rustig blijven staan. Het leidde tot een nieuwe techniek in de tafeltennissport: de kraanvogeltechniek.

ZONDAG

Max, meester op alle wapens

Om vier uur rolden we moe, maar voldaan in ons bedje. ’s Morgens stond om halftien alweer het ontbijt klaar. Dat viel dus niet mee, maar gelukkig weet de trainer wel raad met dit soort zaken. Hij schept er genoegen in om met een paar ferme klappen op de deur de spelers te wekken. Het is een beproefd recept, dat ook nu weer werkte. Weliswaar was ook nu niet iedereen gewassen, om halftien zat iedereen wel aan tafel. Opnieuw een sterk staaltje van discipline. Na wat opruimwerkzaamheden ging het om elf uur huiswaarts. Had Jorge op de heenweg nog beloofd echt niet harder te gaan dan 110 km, bereikte hij nu plots snelheden van 120 km en meer. Waar een pijnlijke knie allemaal al niet toe kan leiden…..

CONCLUSIE



De nakijker



Het kamp was wederom een succes. Een prima groep, met een prima discipline. Veel gelachen en veel beleefd. Er zullen dingen zijn die over tien jaar op een verjaardagsfeestje nog voorbij zullen komen (nee we noemen verder geen namen). Jongens bedankt voor het mooie kamp en jullie inzet.



Uitslag quiz:



1.     Sergej/Charmain 52 punten

2.     Max/Maarten        49

3.     Karel/Justus          45

4.     Mickael/Henk       37

5.     Kevin/Jeremy H    31

6.     Jorge/Marcel         19

7.     Rivan/Sven           17

8.     Nick/Jeremy M     11